Melankolizm damarlarımda gezinirdi,
Geçinirdim kankamla ancak o ipe un serdi,
Serip geçtim önüme çıkan tüm engelleri,
İzleri bile kalmadı artık o eski artistlerin...
İlk önce adım atarsın, ona değer verirsin sonra ona sevgi aşılarsın sonrası ise zaten karşılıklı güvene kalmıştır . Ya güven olmasa ?.. O zman ne sevgi ne saygı ne aşk ne de başka birşey gerçek kılınmaz.Gerçek olmadıktan sonra hiçbiri bi anlam taşımadıktan sonra önemi de olmaz yaşanan şeylerin . Her zaman en sevdiğimiz kişiler hep güvendiğimiz size yanlış yapmıyacağını bildiğiniz kişiler olmamış mıdır ? Peki güven bu kadar derinden önemli ise nedir bu kadar onu gizli tutan ? Güveni ilk kavramaya başladığım zamanlar henüz çocuktum , her çocuk gibi bizde misket oynardık o zaman popüler olan diğer birşey ise ortaklıktı, herneyse bir gün arkdaşlarımdan birtanesi geldi ortak olalım mı benim misketlerim senindir dedi ! Neden dedim, sana güveniyorum da ondan demişti ... işte o gün anladım ki güven sayesinde arkdşlıkların pekiştiğini hatta kardeşliğe dönüştüğünü, sevgilerin aşka dönüştüğünü .Ama her zaman olduğu gibi en büyük güveni de anam aşılamıştır . Her zaman başarısızlığımda başarımda bir kalkan gibi durmuş ve bana güvenini belirtmiştir ki en gerçek güvende karşılıksız olan ana güvenidir ! Güvendim bende herkes gibi kandım ama güven misket oynadığım dönemde kalmış , artık güvende farklılaşmış yada daha açıkça söylemek gerekirse o da batılılaşmış o da yozlaşmış ...
Vcg
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder