Sanki bomboş bi dünyadayım bulunduğum ortam zindan ,
Koğuşumda yapayalnızım ne benden başka mahkum var nede bir gardiyan,
Basmakalıp zincirleri kırdım fakat özgürlüğme izin vermiyor içimdeki demir parmaklar,
Tasvire gerek yok düşünce halimi anlatır tüm karamsar tablolar...
İkinci bloguma kendime ait olan bir dörtlükle başlamak istedim..
Belki diğer yazarlar gibi yürekte iz bırakan sözler yazamam ama yüreğimle yazmaya çalışacağım.
Hayata genel bi bakış attığımızda hep kendi elimizde ne kaldığına ne kazandığımıza ,menfaatimizin ne olduğuna göz atmaktayız. Hani bu sen, o ,ben için değil yüzdelik kesimle anlatılcak olursa tamın bir altı diye tabir edilen noktayı işaretlemektedir. Daha henüz 15 yaşlarında hayattan anlamaya başladığım ipuçlarının en başında gelen bir tanesiydi bu olay ya sonrası yok mu ? elbette var. Kısmen bi yaşıma kadar bizde gençliğin verdiğii etki ile fırtına gibi esmeyi de bildik . Ne var elinde derseniz bi kaç yaradan başka ne olabilrki ... Hayattan hep bi haz almak istedim bunu yanımdakilerle sevdiklerimle paylaşmak onlara daha iyi bi arkdaş olmak , sevdiğim insanların örnek aldığım insanların yolundan yürümek sevmediklerimi de maraton misali devre dışı bırakmak .. Sonuçları bazılarını üzdü bazılarını sevindirdi ama yine kimse tatmin olmadı. İnsanları anlamak zordur elbette benide , siz insanlara hep iyi davranın iyi yaklaşın ama bi olumsuz cevabınızda herşey bitebilir sizi silebilir , sizi gözü görmez hale gelebilir. Bunla ilgili bi abimin bana anlattğı bi hikaye vardır çok hoşuma gider.Babandan haftalık 50 lira harçlık alıyorsun diyelim ki her hafta düzenli alıyorsun , bi hafta baban harçlık vermedi üstelik oğlum sen bana 50 lira vereceğin dedi naparsn kızarsın dimi . işte öyle insanlar hiç bi zaman kendi cebinden kuruş eksilsin kendi cebinden noksalsın istemez hep bana hep bana .Yani özetle hayat paylaştıkça çoğalır güzelleşir menfaat mi başlarım dostsuz ailesiz arkadaşsız sevgilisiz parasına , villasına , arabasına ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder